Glas: for whom the bells toll | punt.nl: Je eigen gratis weblog, gratis fotoalbum, webmail, startpagina enz

punt.nl

Enkele interessante links

(klik gerust op een van de linkjes)

Laatste 10 reacties

babs is geen scherps	01:15
De deadline is verplaa	00:53
Toevallig kom ik hier	01:42
Laveert alle kanten op	00:36
In menig ruzie tussen	08:17
Voor de focus, het sch	20:37
Gelezen en goedgekeurd	20:27
Ach ja, dat 'te lieve'	20:02
Nienke lijkt op mij: z	19:16
een relatie is missch	19:05

Rubrieken

Poétypique
Literaire reflectie
Ongelezen/onvolprezen
Intertekstualiteit
Fraseologisme
Digressie
Metaliteratuur

Glas: for whom the bells toll
Poétypique | 07 Maart 2011 | 17:12:53

Glas: for whom the bells toll

Onzichtbaar aangeslagen

ruiten in-

verplichte verliezers in een schervengericht

Ze brengen geluk

morgen

Hoefijzers krassen langs glas dat dagen geleden handen raakte

De scherven liegen niet

ze zijn gaan lopen

met het klokgelui dat zich tot niet langer en niets richtte

Zoals het begin mist het einde rijm

en reden

Het is maar de vraag

is het een dag om zon te schijnen

nu het weekend zo ver achterligt?

Er wordt nog gebeld

Het is maar de vraag

of scherven verzanden

Wil je mijn visitekaartje?

Afscheid van wat niet gaat...
Poétypique | 04 December 2010 | 00:06:26

"Digo siempre adiós, y me quedo"

(Ik zeg steeds vaarwel, en ik blijf)

Vicente Huidobro

Zelfs in de familie werd er nu schande van gesproken. Freek was bijna 97 jaar, en de uitleentermijn van zijn lichaam was al jaren verstreken. Hij moest het eerlijk bekennen: hij was bang voor de dood geworden. Zijn jongste zoon, toch ook al bijna zestig, had vader - die hij liefst voor de derde maal dit decennium bezocht - willen geruststellen: er is geen hel, geen duivel, hooguit schoonfamilie van vroeger en klasgenootjes. Maar Freek verroerde geen rimpel. Hij zei Kleine jongen - niet omdat de ouderdom hem had doen vergeten dat hij met een bedaagde praatte, maar omdat dit vaderlijk en teder klonk -, kleine jongen, weet je nog? En zijn zoon keek hem vragend aan. Weet je nog hoe je vroeger soms griep had, en een week was thuisgebleven. En zijn zoon lachte. De drempel was zo hoog geworden: je durfde na een week niet meer naar school en kuchte 's ochtends als we je wakker maakten dat je nog één dagje wilde thuisblijven. Zij lachten nu samen. Ze herinnerden zich samen die dagen - en de verloren onschuld die zich openbaarde toen zoonlief tegen het avonduur steeds plots was opgeknapt (tot vader vroeg Was jij niet ziek?). Kleine jongen, ik ben ook al jaren ziek geweest. En waar de meeste mensen de moed hebben om te sterven waar hun ziekte eindigt, daar ben ik thuisgebleven, in mijn bed (en tegen het avonduur springlevend in de zetel gaan zitten, terwijl Boggle op tv was). Ik ben bang. Bang om te gaan. Want ik zie Petrus al zitten, met een snorrebaard, een strenge zijscheiding, spinnenwebben in zijn haar en een meetlat om laatkomers mee te slaan. Kleine jongen, ik kan me daarboven toch niet meer vertonen. Jaren te laat. Mijn achterstand zou groot zijn. En er is zoveel te leren. En hoe zie ik eruit? Rimpels, ouderdomsvlekken, een hoofd als een biljartbal - zoiets durf je niet meer in te leveren. Normaal zou je zeggen: dan koop ik wel een nieuwe. Maar met een lijf gaat dat zo makkelijk niet. En wat dacht je van de anderen? Ze zullen me zien aankomen, de laatkomer, de eigenwijze snotaap die weigerde te accepteren dat zijn tijd was gekomen. Ze zullen me buitensluiten - de groepjes zijn al jaren gevormd. Nee, kleine jongen. Nee, het is te laat. Ik ben te oud om te sterven.

Vijf jaar later stond de hele familie rond een graf. Een grote vurenhouten kist werd langzaam in het graf gelaten. De familie huilde. De priester sprak Eens komt onze tijd. We worden allemaal geroepen door de Heer. En als hij ons aanroept, zullen wij gehoorzamen. De woorden bezorgden tranen op Freeks wangen: hij vervloekte zijn ongehoorzaamheid, zijn lafheid - en prees binnensmonds zijn zoon. Kleine jongen, dacht hij, de dood is voor de dapperen. Wat ben je moedig geweest. En hij herinnerde zich het gesprek een lustrum geleden, herinnerde zich de kus die zijn zoon hem had gegeven nadat hij had besloten om niet meer te sterven. Hij voelde aan zijn rimpelige wangen, de plek waar zijn zoon hem had gekust. Zo bleef hij minutenlang voor het graf staan, tot zijn oudste dochter hem bij de arm nam en zachtjes op zijn voorhoofd kuste. Het is goed zo zei ze. En hij wist dat ze loog. Hij was nu 102 jaar oud, de boete was fors opgelopen. Het is goed zo herhaalde ze. Geen woord bood troost.

Zonder hoed/Met huis
Poétypique | 03 December 2010 | 22:55:16

Een stap over de dronkelap

die drempel is geworden

van dit huis

met een brievenbus vol brandnetels

viva's korenbloemen delfts blauw

kraanvogels en hier

en daar

een gebruikelijke parkiet

van dit huis

met een dak als een theezak en

chrysantenmuren van donker licht

staal en b-merkmarmelade uit de Brico

gratis geleverd met het gourmetpakket vol

vissticks, vuurkorven en gefileerde kwaliteits-

slagers en hier

en daar

grisailles van meesters uit de zestiende,

begin zeventiende eeuw

Dürer kon niet

die zat met griet thuis

kostte sowieso te veel

van dit huis

waarvan de ingewanden zachtjes hijgen

als ik de sleutel in het stopcontact steek

om de deur open te krijgen

die toch al openstond voor mijn hakschoen

klemde in de mond van de lor op de grond

die liedjes van Paul Young zong met een

stuk fanfare in zijn pasgewassen fruitmanden

van dit huis

waar ik het bierschuim zie kragen in de deuropening

waar vorken op sterk water ietwat later verschijnen

om de halsband van de takelwagen die mij het denken

aan de transitiefaculteit, aan overheidsgelden en kinder-

kruisbanden onmogelijk maakt

zoals zo vaak

en bijna elke dag

van dit huis

waar ik welkom ben daar de koektrommel trouw

als een tranendal met een blik dit afgeleefd gezicht aflikt

en Marrakeshmeuk in zijn fonkelende ogen zoveel liefde uitwasemt

het is snel een schoon gezicht

thuiskomen in dit onwennig gedicht

Zonzin
Poétypique | 02 December 2010 | 21:17:49

Aan de horizon

dooft een zon als sigaar

van rood naar as

als de kleur die wegtrekt

uit het avondrood

van je haar
tot we samen duister zijn

Koud vuur

zeggen we samen

waar we de blik de ander denken

kijken we

Koud vuur

Het zijn maar wonden

Het zijn maar vonken

Het zijn maar lonkende stemmen van deze stilte

Het zijn maar woorden

die verwelken

als je vergeet

water te schenken

bij de wijn

de rapen aan het dansen

de poppetjes te gaar

De benen kruiselings over elkaar geraden

Koud vuur

Zie de vuurtoren uitrusten

aan de rand van de baai

de blikken blozen

om ongelukken te voorkomen

Er is al zon gezonken

We rouwen om de dag

doen dat in het donker

De tranen zijn het zilt

waarin een zon is gestorven

Hoe te huilen? (een handleiding)
Intertekstualiteit | 02 December 2010 | 01:52:11

Instructies om te huilen

Als we de motieven even terzijde schuiven, kunnen we ons bezighouden met de juiste manier om te huilen, waarbij wordt verwacht dat de huilbui geen grote commotie teweegbrengt noch de lach, die domweg op haar lijkt, te schande zet. De gemiddelde, alledaagse huilbui zorgt voor een kleine samenspanning van het gezicht en een krampachtig geluid dat vergezeld gaat van tranen en slijmen, dit pas op het laatst aangezien het einde door het energiek snuiten van de neus wordt ingeleid.

Om te huilen moet je alle verbeelding op jezelf richten, mocht dit echter een onmogeijke opgave zijn omdat u de gewoonte heeft waarde te hechten aan de buitenwereld, denk dan aan een eend waarover mieren krioelen of aan die golven in de Straat Magellaan waar geen mens ooit over zal varen.

Als de huilbui eenmaal daar is, bedek dan het gezicht sierlijk met de handen, de handpalmen tegen het gezicht gedrukt. Kinderen horen te huilen met de mouwen van hun trui tegen het gezicht, liefst in een hoekje van de kamer. Duur van de gemiddelde huilbui, drie minuten.

(Cortázar, Instrucciones para llorar).

Cosmetica van de verlatenheid
Poétypique | 29 November 2010 | 01:06:16

verteken de tranen

op het gezicht waarvan

de lippen stilte zingen.

dit is een gedicht

van een gelaat dat

de verlatenheid

anoniem laat splijten

in luiden en zwijgen.

dit is het gedicht -

waarin er banen worden

gedraaid rond een aarde

die van zichzelf verschilt.

dus laat het gelaat

het geheim verklaren -

bewaard in gespleten tranen.

de fauto en de foteuil
Poétypique | 22 November 2010 | 19:44:27

Op de fauto's

twee foteuils

uit een jeugd:

de dode bezitters lachen nog,

gelukkig als ze zijn samen begraven -

het heette liefde

(die twee)

het zal vergeten heten

(wie eigenlijk?)

Zag ze zelfs samen graf worden,

zie ze zitten even onbewogen als toen, nu en straks tezamen,

en zal ons snel zien begroeten dat graf

dat van mijn grootouders

of wat daar nog van over was.

Gelukkig nieuw-
Poétypique | 22 November 2010 | 19:33:12

2010:

alles wat hier rest

in deze lege wereld

van eindeloos teveel -

(de wens)

een gat te springen

in de markt

een droom

in duiten.

Gooi deze december-

sleur en -slingers om,

deze boom

wist zich als geweten

geblinddoekt en vergeten

onder dit ornament

van kerstballen, engelenpruiken

en uit de kuiten

gewassen sokken

juist uitgepakt:

rijzend tot de knieën,

de hemel,

in excelsis...

(neon)

Het stopcontact -

er was licht,

en ik zag dat het goed was

dat de eerste naalden de platenspeler deden krassen

om daarna

met het jaar

deze gedachte te verassen

(want oude platen huilen het hardst)

Er wordt vanaf elf afgeteld -

wie niet weg is, is misschien -

Het raadsel van Aquis Submersus (e.a.)
Poétypique | 17 November 2010 | 19:23:55

Een contrast van zwart op zwart:

de nacht in de greep van de wijzer

van de klok - van de blik zo lang

tot sterren gericht. Een zwichten

allicht voor het gevaar van ervaring,

de gelaarsde kat heeft het weer gelapt:

heeft van heidens geloof gestoten,

hoorndoof gemaakt voor het vlies

dat gulden rond mijn lendenen ligt, en

met benen wijd valt, vernielend hard,

als de dag, als jij die botte slagen in mijn

verslagenheid slaat. Ik ben gebroken:

in deze laatste zinnen vallen wij samen

als zon en maan elkaar eclipserend.

Eenzaam verjaard
Poétypique | 16 November 2010 | 00:35:59

'Nous sommes tous seuls'

(Jacques Derrida)

Dit jaar geen gebak.

Gebaar: de toog, een pint,

Een puist van een vent

Lacht zich het etter uit zijn lijf.

Dit is geen jaar om jarig te zijn.

Grijns: een klap, het fluitend

Geluid van vallende man. Voldaan.

Kroeg verlaten - als de straat.

Daar, een tik op de schouder: de puist.

De wereld spat hard als glas bier uiteen.

Uiteindelijk, met het vallen van de nacht: wakker,

en wijzer - en 'Mama, kijk! Zonder tanden!'

De essentie kwam stilletjes tot zijn.

Home

weblog sinds: 2008-01-10

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.